26-september, vervolg
Vanochtend heel vroeg, na 4 uurtjes slaap vanuit Orlando richting Miami gereden. Nu ook eens kennis kunnen maken met het kleine Amerika. Om wakker te blijven bestelde ik een esspresso koffie, een dubbele, je krijgt een kopje half zo groot als in Nederland. Later een vrachtwagen die van de weg geraakt was (gebeurt ook in de US, maar dan op een rechte weg) en rechtop getakeld werd. Niet door een grote kraan, maar door drie kleine takelwagens. De laatste 100 mijl voor Miami, heb je twee snelwegen die naast elkaar lopen, een tolweg en een reguliere interstate (snelweg), beetje absurd. De reis zou volgens de kaart ruim vier en een half uur moeten duren, maar duurde uiteindelijk een uur korter, ik weet niet wat ik fout doe. Bij het inleveren van de auto, nog net tijd voor een fototje. Uiteindelijk in 18 dagen maar 4470 mijl afgelegd, een tegenvaller.
Op het vliegveld laten ze je ook duidelijk merken dat je op een vliegveld bent, $3,50 (excl. tax) voor een slice piza. Ook de uniformen, pasjes en andere versierselen zijn allemaal een beetje overdone, zit ik tegenover iemand te eten, keurig uniform, aantal pasjes om de nek en wat vliegtuig achtige speldjes, vraag ik hem of hij piloot is, blijkt het een schoonmaker te zijn. We vliegen nu boven Cuba, en komen straks over Jamaica voordat we in Curacao een tussenlanding gaan maken.
Op Curacao was het feest, eerst een voor mij nieuwe ervaring, het achteruit uit een vliegtuig kunnen stappen. Ja iedereen moest uit het vliegtuig, dus denk je dat je in een ander toestel verder gaat. Maar na een halfuurtje mag je weer inchecken in hetzelfde vliegtuig. Kennelijk hebben ze hier nog wel eens lastige klanten, waar zou dit stoeltje anders voor dienen. Voor de verandering maar via de voordeur naar binnen gegaan. Om 18:00 uur was iedereen klaar om te vertrekken, maar helaas was er iemand met een vals paspoort wat nog even uitgezocht moest worden, na anderhalf uur wachten konden we dan toch weg. Halaas bleef er een lampje branden die uit zou moeten gaan (lampje losdraaien was niet bij hun opgekomen). Dan komt er een bemaningslid in het vliegtuig om uit een kastje een gereedschapsetje, vergelijkbaar als in je auto, te halen en verdwijnt hier vervolgens mee naar buiten. Uiteindelijk na nog een uur konden we vertrekken. Waar we eerst met daglicht zouden vertrekken, was het nu pikke donker, het uitzicht van al die lampjes op de grond was hierdoor voortreffelijk, zeker net zo leuk als met daglicht. Op het vliegveld van Paramaribo werd ik gelukkig afgehaald door mijn liefje, een prettig weerzien zo na 5 weken.
27-september
Eerst een beetje uitgeslapen, toen de directe omgeving een beetje verkend. In dit leuke optrekje zal ik de komende drie weken moeten verblijven. We zitten overigens op de beneden verdieping, geen airco, geen warm water en iedere ochtend wakker gemaak worden als Anne-Marie met haar collega's aan het werk gaat. 's-Avonds ergens een biertje gaan drinken, bleek dat er op het plein een optreden was van een lokaal gospel koor, wat gaan die mensen uit hun dak bij de woorden jezus jezus jezus.
28-september
Met de bus naar de Cola-kreek, eerst met een taxi (gewone gammele personen auto) naar het bus station, hier meer dan een uur wachten en dan onderweg met het volgepakte busje over de slechte wegen. De Cola-kreek is een plasje water waar de mensen gewoon een lekker dagje uit gaan, en de hele dag zwemmend, etend en rustend doorbrengen, vergelijk het met een dagje strand. De Cola-kreek heeft niets met cola te maken, maar het water heeft gewoon de kleur van cola. De veehouderij in Suriname ziet er echt anders uit dan in nederland, vraag mij af wat de kilo prijs is.
29-september
Vroeg op (9:30 uur) voor een bezoek aan het fort-zeelandia. De kaartverkoop is nog niet geautomatiseerd. Het fort viel mij een beetje tegen, kleiner dan verwacht, daar staat tegenover dat de invloed van het fort in de geschiedenis van Suriname groot is geweest. Vanaf het fort kon je "De Brug" van Suriname zien liggen. Onderweg naar huis liepen we langs een bushokje naar mijn hart, kleine moeite om het openbaar vervoer leuk te maken. 's-Avonds nog even jacht gemaakt op het ontbijt voor de volgende ochtend.
30-september
De dag begonnen met het naar het werk brengen van mijn harem. Naast dit ziekenhuis zit het ministerie van volksgezondheid. De minister van dit ministerie heeft zijn eigen gereserveerde parkeerplaats, maakt indruk. Zelf moest ik verder om mij in te stempelen zodat ik legaal in het land kan blijven. Onderweg hiernaartoe kwam ik langs het zusterbedrijf van een oude stage-werkgever, Jeveka. De "oud-collega" die het bedrijf in Suriname heeft opgezet zit al weer twee jaar in Nederland, maar de achtergebleven medewerkers waren even enthausiast. De vreemdelingen-dienst zit in een oud haven gebouw, waar je vliegticket en paspoort worden gecontroleerd, even wachten en je kunt weer gaan. In Paramaribo de grootste houten kerk ter wereld bekeken, deze was echter niet open voor publiek, maar een paar vriendelijke woorden doen deuren open gaan waardoor ik een blik kon werpen op het interieur alwaar jezus dubbel in het kruis hing. De kerk gaat gerenoveerd worden, alles is rond, de handtekeningen zijn gezet, alleen de financiering moet nog geregeld worden. Later in de middag nog boodschappen gedaan in een suppermarkt, afgedankte alberthein-karretjes, jam van de super wat al tegen de datum aanzit, en veel meer dubieuze produkten. Ik kreeg een beetje de indruk dat wat bij ons niet meer de schappen in kan op de boot naar Suriname gaat. In de slagerij waar ik later wat gehakt haalde stonk het ranziger dan in de snijzalen van de faculteit, als dat maar goed gaat morgen.