24-oktober, 1109 mijl
Vandaag erachter gekomen dat ik een dag teveel had gerekend voor de treinreis, we komen nu niet verder dan New Orleans, daar gaan we dan maar verder met een auto. Alle overige treintickets vandaag gereserveerd en opgehaald. Ook even een kaartje gemaakt van de tot nu toe afgelegde route. Vandaag verder rustig aangedaan, een bezoek gebracht aan de woning van George Washington, oa mogen aanschouwen op welk bed hij zijn laatste adem heeft uitgeblazen en een bezoek mogen brengen aan het familie-toilet van de Washingtons, helaas was zijn verzameling eigengedragen kunstgebitten uitgeleend. 's-Avonds echt Amerikaans gegeten, vanaf de barbeque. Na het eten nog even een moderne blikopener (zwitsers legermes) voor Anne-Marie gekocht, zullen we nodig hebben in de laatste week kamperen op Key-west.
25-oktober, 1109 mijl
Weinig ondernomen vandaag, met de "familie" een beetje rondgereden in de buurt van Fredericksburg VA, dit alles in hun nieuwe beatle (kever). Ergens aan de waterkant van een riviertje geweest, maar het was zo koud dat de lol er gauw vanaf was. Later nog in een antiekzaak gekeken (niet kopen) waar ze een oude landkaart van Nederland hadden liggen, maar ook hele dubieuze hitler spulletjes. Nog even inkopen gedaan bij de wall-mart, direkt maar even een wollen muts meegenomen voor de komende dagen. Anne-Marie heeft de benodigde vitamines ingeslagen. Om 20:05 uur weer verder met de trein, deze keer richting Boston. Het uitstapje New-York wat gepland was slaan we maar over (scheelt weer een paar kilo souveniers die we niet hoeven meeslepen). Zojuist Washington dc verlaten, en heb nu toch het gevoel dat we in een forenzentrein zijn beland, er hoeft nog net niemand te staan. Gelukkig zijn de meesten in New-York uitgestapt zodat we beiden weer over twee stoelen konden beschikken voor het slapen. Tijdens het treinen heb ik de route tot aan Milwaukee ook met geel ingekleurd, geeft een beetje een indruk waar we kunnen zitten.
26-oktober, 1620 mijl
Bah, wat een rot vakantie hebben wij toch, kom je in Boston aan, is het nog donker, is het koud en regent het ook nog eens. Wat verlang ik weer terug naar een week geleden. Het stuk Washington-Boston hebben we elektrisch afgelegd, dit is een van de weinige stukken waar de amtrak elektrisch moet, omdat er onder New-York teveel tunnels zonder ventilatie zijn. Dat treinen ook zo zijn voordelen kent boven de auto blijkt wel weer. Ondanks de regen en de kou was het toch een goed moment om eens gezellig een biertje te pakken, toch prettig dat iedereen er je naam kent. Vroeg in de middag vertrokken richting Chicago, vanuit de laatste wagon hadden we een prima uitzicht naar achteren i.p.v. opzij om te kunnen zien dat het hier ook echt herfst is. Helaas zullen we de mooiste stukken langs de grote meren in het donker afleggen, hopen dat het er helder is en dat de maan wil helpen.
27-oktober, 2403 mijl
Echt wakker werd ik in Toledo, maar 's-nachts ook een paar keer wakker geweest. Een keer bij het stadion van de Cleveland Browns, een andere keer dacht ik dat ik uitzicht had over het Erie-meer maar dat het mistig was, bleek er een witte container op een meter van onze coupé te staan. Rond de middag paseerden we het Michigan meer, daarna kwam Chicago al snel in zicht. Het station was acht jaar geleden nog in renovatie, en het resultaat mag er zijn. Vanuit Chicago zijn we door gegaan naar de Milwaukee, waar een broer van Anne-Marie's vader woont. Om het cabrio rijden niet te verleren zijn we daar met de cabrio naar het strand gegaan, het zoetwater strand van het Michigan meer, bij een temperatuur van 5 graden (in Key-West rijden we ook weer in een cabrio, dus oefenen kan geen kwaad). Het eten kwam wederom van de barbeque, en na het eten zijn we een ijsje wezen eten in een soort mac-donalds maar dan alleen voor ijs.