21-oktober
Veel doen vandaag, de laatste volle dag in Suriname (de tijd is weer eens veel te snel gegaan). Om 8 uur alle vuile was schoon buiten gehangen, om 9 uur foto's wegbrengen (niet alles gaat digitaal deze vakantie), internetten, foto's ophalen, om 11:30 thuis. Voordat we de stad in zouden gaan, nog twee "oude" bekenden op bezoek gehad die ons wederom uitnodigden om bij hun aan het zwembad te komen liggen. Ik vraag mij toch af of het nu mijn gezelligheid is of de overvloed aan vrouwen bij mij thuis waarom ze ons uitnodigen. Helaas voor Anne-Marie en mij moesten we het aanbod afslaan. Uiteindelijk toch de stad in, eerst langs het ziekenhuis om nog even gedag te zeggen en nog even rond te kijken. Op de afdeling radiologie hing een waarschuwings-/promotie-poster voor het slikken van bolletjes, enerzijds de risico's, anderzijds de mededeling dat zwart geld op deze manier verandert in wit. Ik ben blij dat we de afgelopen weken geen ambulance nodig hebben gehad, erg snel en betrouwbaar ziet het er niet meer uit. Ook de beterschap wensen in elke (open) wachtkamer doet het vertrouwen in het ziekenhuis niet toenemen. Op de speciaal voor doktoren gereserveerde parkeerplaats stond een dokter de banden van zijn witte toyota (model plakband en gaten) met een fietspomp op te pompen. Na het ziekenhuis wat kaartjes laten frankeren op het postkantoor (helaas waren de postzegels op), dit is echter nog geen garantie dat ze ook allemaal aankomen. Eindelijk de souveniers gekocht die we mee zouden brengen, waaronder voor mijzelf (en natuurlijk voor Anne-Marie) een echte indianen-hangmat. Voor de rokers neem ik nog een slof sigaretten mee, $ 5,- per slof, hoe lang geleden was dit de prijs in Nederland. Vlak bij huis wilde iemand zijn zojuist gekochte graafmachine in zijn voortuin parkeren, misschien had hij er goed aan gedaan om eerst een proefrit te maken. Voor de laatste keer met zijn allen uit eten geweest bij "het vat", waarbij we wederom weer wat bekenden tegenkwamen. Tot half-twee bezig geweest met pakken van de koffers.
22-oktober
om half-drie eruit, over een uur komen ze ons halen voor vertrek richting vliegveld. We hadden een hele "luxe" minibus, deze was nl. uitgerust met airco en dat zul je weten ook, een rijdende vries-cel, uiteindelijk maar wat ramen opengezet om toch op temperatuur te blijven, maar te laat ben inmiddels verkouden. Hier linksaf en dan nog 7520 Km voor we thuis kunnen zijn, wij kiezen ervoor om via een kleine omweg naar huis te gaan. Eerst nog maar even naar het toilet, wordt er gevraagd wat ik ga doen (groot of klein), oh groot, dan moet je even papier meenemen waarna je een aantal velletjes in je hand gedrukt krijgt. In tegenstelling tot de aankomst-hal zag de vertrek-hal er goed verzorgd uit (volgens Surinaamse maatstaven), voor het instappen nog een laatste blik op Suriname waarna wij ons hebben overgegeven aan de heren in de cokpit. Tijdens onze tussenstop op Curacao toch even dankbaar geweest dat dit nog een stukje Nederland is, ze verkochten er gewone frikandellen met mayo, O wat lekker. In Miami aangekomen met een taxi naar het Amtrak-station om de hoek, helaas heeft de taxi-chaufeur de wat langere route genomen en je mag stellen dat we opgelicht zijn. Uit voorzorg even zijn registratie-nummer opgeschreven, en het verhaal gedaan bij een amtrak medewerker, deze heeft contact gelegd voor ons met een soort klantenservice, die vervolgens bijna een uur bezig geweest zijn om de desbetreffende chauffeur te traceren. De kans bestaat dat wij de laatste zijn geweest die door hem zijn opgelicht d.m.v. een taxi. Aan het einde van de middag konden we uiteindelijk plaats nemen in de ruim bemeten stoelen waar we de komende 15 dagen veel tijd in zullen doorbrengen.
23-oktober, 661 mijl
Even wennen slapen in de trein, vooral als je denkt een dubbele bank voor jezelf te hebben gevonden, maar er 's-nachts om het uur mensen instappen die keer op keer de plek hadden gereserveerd waar ik sliep. Het wakker worden was ook even wennen, hadden we in Suriname overal palm-bomen kris kras door elkaar, in Florida stonden ze keurig gerangschikt, en waar we wakker werden waren het gewone bomen getooid in herfst kleuren, herfst net waar we nog niet aan wilden denken. Na een overstap (er volgen de komende weken meer trein foto's) in Richmond (VA) waren we na 24 uur treinen in Fredericksburg (VA) waar een oud collega van Anne-Marie's vader woont. Eindelijk weer een maaltijd zoals ik ze graag heb, veel, een beetje te vet en vooral lekker.