17-oktober
Om 8:30 zouden we worden opgehaald voor een reisje naar Galibi, en inderdaad onze gastheer was op tijd, maar introduceerde direct een andere manier van te laat komen: we moeten nog even iemand ophalen, om vervolgens meer dan een uur later terug te komen. De reis begon met een oversteek over de Suriname rivier via "de brug" die Suriname nog verder naar de afgrond heeft gedreven. Het eerste stuk van de weg was glad geasfalteerd, maar na een aantal kilometer begon de ellende, alsof het gebombardeerd was. Onze gastheer wist te vertellen dat inderdaad delen van de weg waren opgeblazen en opengetrokken tijdens de binnenlandse oorlog. De eerste tussen stop was bij de lokale-C1000, na de oversteek van de Commewijnerivier. De volgende stop en tevens eindpunt voor de auto's was Albina, liggend aan de Marowijnerivier, met aan de overkant Frans-Guyana. Na een poosje rondhangen in een parkje, en later aan de oever van de rivier kwam er een bootje om ons verder te brengen. Het bootje was iets minder gammel dan de bootjes naar de Raleigh-vallen, maar door een combinatie van wind, golven en snelheid hielden we het niet droog tijdens de anderhalf uur durende trip over de Marowijnerivier richting de Atlantische-oceaan. Uiteraard was dat water ook wel een welkome koeling bij een temperatuur van 30+. Aangekomen aan de kust van Galibi waar de palmbomen het witte strand onderbreken werd er lokaal nog even een kampement geregeld, en wij maar denken dat alles van te voren goed voorbereid was, maar ja dit is Suriname. Het strand hield niet echt op, want een paar kilometer van de kust was het nog steeds wit zand met palmen. Ondanks de moeilijke bereikbaarheid van Galibi en het primitieve karakter zijn de mensen daar zeker wel bij de tijd, de avonden worden daar ook gesleten met het luisteren naar de hifi-set of het kijken van de laatste films via de schotel. Wat er ontbreekt is een goede afval verwerking, op veel plaatsen kom je bergen afval tegen, en op weer andere plaatsen is het witte zand as grouw van het verbranden van allerhande troep. De rest van dag een beetje zwemmend, luierend en wandelend doorgebracht, echt vakantie dus.
18-oktober
We werden vroeg wakergemaakt door de loslopende hanen, waardoor we eens een zonsopgang konden meemaken. De dag wederom als vakantie-dag ingedeeld, beetje over het strand wandelen, beetje zwemmen, beetje door het dorpje struinen, af en toe een praatje maken, kokosnoten zoeken en open maken, een mango plukken om er achter te komen dat deze nog niet rijp waren en een beetje door het bos landinwaarts gewandeld. Later de dag de bescheiden vangst van een van de lokale vissers bewonderd, waaronder een kleine haai, dit alles werd aan het strand direct in mootjes gehakt. Terug in ons eigen kampement werden we richting de lokale jager gestuurd omdat deze eerder op de dag een panter had geschoten in het bos (jawel datzelfde bos waar ik samen met Anne-Marie eerder die dag heerlijk heb gewandeld). Een kleine vreemde regenbui onderbrak de dag, het vreemde was dat de zon volop scheen en er geen (regen)wolken boven ons hoofd hingen. Na de barbeque even een bezoek gebracht aan de lokale radio "Radio Galibi, 92.7 MHz FM MONO". De uitzending zou om 7 uur 's-avonds beginnen, om 5 over 7 komt de presentator aangelopen, neemt eerst nog even de tijd om met ons een praatje te maken, waarna de ventilator en de zender aangezet worden, de ventilator dient voor de koeling. Het eerste uur was gevuld met indianen muziek, welke helaas werd onderbroken door een stroomstoring. De zender stopt om 11 uur 's-avonds omdat de generator in het dorp dan uit gaat. De dag afgesloten met een strandwandeling onder het schijnsel van de volle maan.
19-oktober
Na een korte ochtend wandeling over het strand, was het om 9 uur tijd om weer in de boot naar Albina te stappen, welke ons werderom een nat lijf opleverde. Helaas zat een korte overtocht naar Frans-Guyana er niet in, maar zo blijft er tenminste ook iets over voor een volgende trip. Thuis gekomen werden we door twee nederlandse reisgenoten uitgenodigd om bij hun "thuis" nog even een duik in het zwembad te komen nemen. Laat in de avond (vroeg in de nacht) een bezoek gebracht aan de lokale discotheek van Parmaribo, zes uur in de ochtend waren we thuis.
20-oktober
Uitslapen! 's-Middags nog even naar de "Paramaribo Zoo", het eerste hok leeg, het tweede hok leeg, even verderop dit ?!?, eindelijk bij het derde hok een speciale apen familie. Eigenlijk was de hele dierentuin een zielige vertoning, de dieren die er nog wel waren maakten niet bepaald een plezierige indruk, ijsberende tijgers op een kale betonnen vloer, vogels die door hun poten zijn gezakt, vissen die in een bijna droog-gevallen vijver moeten overleven. In Nederland was deze dierentuin allang gesloten. Door de weinige dieren had Anne-Marie voor de meeste van hen tijd voor een persoonlijk onderhoud. Onderweg naar huis zagen we deze twee kevers nog langs de weg liggen.