11-oktober
De keuken krijgt een schoonmaakbeurt door de mieren, deze lopen met de gevallen etensresten (popcorn) naar buiten. Een auto gehuurd voor de komende zondag, wel eerst met een taxi door de hele stad op zoek naar verhuurbedrijven. 's-Avonds eten op een terrasje, alwaar wij vervolgens vergezeld werden door Henry, een van de medereizigers in de rimboe. Erg gezellig daarom deze gelegenheid maar benut om het Parbo-Bier eens nader te onderzoeken.
12-oktober
Vroeg op, 7 uur, want we zouden om 8 uur opgehaald worden door een collega van de dames. Pas om 10 uur kwamen de heren voorgereden, kwam iets tussen volgens de heren, nou ja zal wel normaal zijn hier. Daarna direct vertrokken en om elf uur waren we (was ik) dan eindelijk thuis. We hadden allemaal onze zwemkleding meegenomen om hier in een zwembad te gaan zwemmen, maar helaas door watergebrek was het bad gesloten. De Maxima manie heeft hier ook al toegeslagen, dit om het thuis gevoel nog meer te versterken. Thuis gekomen onze huurauto opgehaald die ons de komende twee dagen naar Nickerie en weer thuis moet brengen, moet wel links rijden in een land waar ze als gekken rijden, maar dat geeft de vakantie een beetje extra spanning (vooral voor de passagiers). Ook het huren van een auto gaat hier iets anders, je krijgt hem schoon en gewassen mee, dus je levert hem ook weer schoon en gewassen in. Straks gaan we nog een hapje eten met de mensen die ons vandaag hebben meegenomen.
13-oktober
Met de auto richting Nickerie, om aan te geven dat deze naam niets met nikkers te maken heeft spreekt men het uit als nie-ké-rie. Problemen met discriminatie van de gekleurde mens kent men hier overigens niet, het blijkt dat zij hier op 5 december ook sinterklaas vieren met jawel zwarte zwartepieten (ben alleen vergeten te vragen welke kleur de sint heeft). Onderweg de eerste 40 Km hetzelfde stuk gereden als zaterdag, daarna verder over de slechte weg vol gaten, wegpiraten en automobilisten die het nodig vinden om niet harder dan 30 te rijden. Eerst door het district Saramacca, een landbouwgebied wat de naam landbouw nauwelijks verdiend. Om saramacca te verlaten richting Coronie moeten we de Coppename-rivier over, deze rivier is inmiddels over te steken middels de door Ballast-Nedam gebouwede Coppenamebrug. Na een paar kilometer rijden vallen vooral de palmbomen op die oververtegenwordigd zijn. Ook een overvloed aan houten kerkjes is er te vinden, achter een van die kerken was een speelplaats met rechts de lokale school, en links de lokale begraafplaats. Als we Coronie verlaten komen we in Nickerie, wat opvalt zijn de uitgestrekte rijstvelden in verschillende stadia van het groei-procces, met de wortels in het water, geel in een drooggelegde grond, bezig te oogsten en het afbranden van de geoogste perselen. Even van de route af voor een bezoekje aan Wageningen waar voor de silo's van de SML een monument staat voor een slavin waarvan een borst is afgehakt, rare tijden moeten het geweest zijn. Onderweg in Groot Henar nog een poging tot oplichting meegemaakt, we hadden lekker gegeten bij een chinees, alleen toen we moesten betalen werden de prijzen op het menu-bord ineens verhoogd van 6000 naar 15000 Surinaamse guldens, uiteraard verstaan ze dan geen Nederlands. Verder naar het westen is de laatste plaats Nieuw-Nickerie, hier hebben wij een hotel kamer tot onze beschikking. We kunnen nog iets verder naar het westen voordat de Corantijn rivier/Atlantische oceaan ons tegenhoud. Hier had ik het gevoel dat ik in Groningen, NL, ergens op de dijk stond, aan de zee zijde vies bruin/grijs water met steenbeslag tegen de dijk, aan de andere kant een polderachtig landschap. Het enige verschil zijn de palmbomen en het feit dat de dijk wat minder hoog is. De meisjes wilden hier graag wachten om de zon te zien ondergaan in de Atlantische oceaan, helaas werden ze teleurgesteld, de zon verdween in de rijstvelden van het aangrenzende Britisch-Guyana, toch wel een mooi gezicht. Bij het wegrijden van de dijk wilde "onze" auto niet meer starten, gelukkig had ik vier paar handen die wilden stooten (duwen). 's-Avonds bij het hotel de Nickerie rivier nog een poosje gadegeslagen onder de sterrenhemel.
14-oktober
De dag met een goede daad begonnen, een klein vogeltje uit het zwembad gered. Later een monteur van hertz-autoverhuur voor de deur met een nieuwe accu, waarna de auto weer wilde starten. Eerst nog een beetje rondgetoerd over de zandwegetjes van Nieuw-Nickerie, waarna we aan de terugweg zijn begonnen. Op de terug konden we het "openlucht-museum" van Burnside wel vinden. We kregen een persoonlijke rondleiding door de prettig gestoorde "direkteur-eigenaar" meneer Tjon Fo. Tijdens de rondleiding heeft meneer Tjon voor ons een paar kokosnoten uit een palmboom gehaald, om deze later tijdens een goed gesprek te kunnen nuttigen. Aan het einde van de dag hebben we de auto laten wassen voor de goedkoopste optie, voorgewassen, handgewassen, nagewassen, afgenomen, afgezeemd, waarna de ruiten binnen en buiten nog eens extra afgenomen werden. Hierdoor waren we bijna te laat met inleveren.
15-oktober
6 uur op (vakantie?!?), om 7 uur bij Stinasu (stichting natuurbehoud Suriname) op de stoep om de reis van vandaag naar de Brownsberg te regelen. Om 8 uur bij de taxibusjes die je er heen kunnen brengen, ja jullie (deze keer met zijn tweëen) kunnen mee we vertrekken om 9 uur vol of niet. Om 8:45 uur waren we vol en vertrokken we, helaas het bleek dat een van de andere passagiers nog iets van huis moest halen wat ook nog mee moest. Om 9 uur stonden we weer bij de andere taxibusjes te wachten op nog meer passagiers, uiteindelijk vertrokken we om 9:30 met 16 man (in een normaal 8 persoons busje), een kleuren televisie, een jerry-can en veel bagage. Na ruim twee uur als sardinnes in een blikje waren we aan de voet van de berg, hier begon het wachten opieuw, we zouden worden opgehaald door een busje van Stinasu. Na een halfuurtje reden we dan eindelijk via een omweg langs de plaatselijk supermarkt (weer even wachten) de berg op. Direkt de tent opgezet, wel de haringen vergeten, maar stenen lossen dit wel weer op. Daarna twee watervallen (valletjes) bekeken, hiervoor wel flink moeten afdalen, om later weer een uurtje te gaan klimmen, zweten. Later in het kamp lekker kunnen genieten van het uitzicht over het Brokopondo stuwmeer, de stokken die uit het water steken zijn de dode bomen die daar eeuwen hebben gegroeid voordat de stuwdam werd gebouwd. 's-Avonds tijdens een wandeling een hele mooie apparte slang gezien, een fel-rode-oranje kop verder gestreept met zwarte en witte banden, de slang leek een beetje op een oranje knipperlicht op een pas geverfde paal. Later hoorden we dat dit een vrij zeldzame giftige slang was, twee stagaires die daar al twee maanden dagelijks alle diersoorten inventariseren hadden er nog nooit een gezien. Helaas had ik geen camera bij mij. Verder onderweg nog veel spinnen, kikkers en insecten gezien. Ook een schorpioen behoorde tot de passanten. Ondanks alle gespuis buiten hebben we prima geslapen in de tent.
16-oktober
Weer vroeg op, om direct van het uitzicht te genieten. Naar een plateau gewandeld al waar we ontbeten hebben. Terug in het kamp tijdens de koffie nog wat aapjes kunnen kijken, nog even gekeken hoe iemand van een boomstam een boot aan het bouwen was. De tent opgebroken en vertrokken naar de voet van de berg. Men had ons gewaarschuwd dat het wel eens lang kon duren voordat er een bus met plaats langs zou komen, dus waren we erg blij dat er een busje stond te wachten die nog geen passagiers had. Dat een van de banden geen profiel meer had deed er niet toe want het was droog, de extra kijkgaten in de vloer waren een service die ik nog nooit eerder ben tegen gekomen. Een zo luxe interieur kom je vandaag de dag ook nog maar zelden tegen. Leuk was dat de kijkgaten tijdens het rijden steeds een beetje groter werden. Uiteindelijk veilig in Paramaribo aangekomen.