9-november, 447 mijl
Ondanks de hoge prijs per nacht was het best een redelijke camping. 's-Nachts nog met de zaklamp wat vissen bekeken, je had van die beesten die heel snel over het water konden scheren, alleen jammer voor een van hun dat er een kade opdook, die zal wel een paar daagjes hoofdpijn hebben. 's-Ochtends toch maar een beetje van de luxe proberen te profiteren, het zwembad was echt koud, die hebben we maar over geslagen, de jacuzie (of hoe zo'n bilspleet hogedruk uitbruiser ook mag heten) was voldoende warm, 104 F. Richting Key-West bleek dat Tom zijn eigen eiland en oversteek had. De langste brug is 7 mijl en die heet daarom ook 7 mijls-brug. In Key-west hebben we een leuke no nonsens camping gevonden, geen overbodige luxe, ruime groene plekken en een schoon toilet. 's-Avonds hebben we ons eens bij de meute aangesloten om naar de zons-ondergang te gaan kijken. Op Key-West is dat een heel ritueel, mensen verzamelen zich ruim van te voren op dezelfde plek, om vervolgens allemaal met de camera in de aanslag naar die zon te zitten staren. Als je goed naar die zon kijkt, zie je dat er een touwtje aanzit waar iemand van de firma Kodak aan zit te trekken zodat het zo lang mogelijk duurt. Helaas voor al die mensen (en Kodak) gooide een grote wolk deze avond roet in het eten.
10-november, 535 mijl
Vandaag onze museum-dag, eerst het Hemmingway-house, waar een wereldberoemde schrijver zijn werkplek had. Het meest apparte aan dat huis zijn de katten die er rondlopen, sommige hebben 6 of 7 tenen per poot. Aan de overkant van de straat stond een oude vuurtoren (met museum). Eerst hebben we het fresnel (waar heb ik die naam vaker gehoord) lenzensysteem eens wat nader bestudeerd, waarna we de toren beklommen hebben voor een overzicht over Key-West. Na wat rond dwalen door de stad kwamen we op het meest zuidelijke punt van het eiland, waar ook wij op onze beurt hebben gewacht voordat we er op de foto konden. Omdat gisteren de zonsondergang een beetje mislukt was, hebben we het vandaag maar weer eens over gedaan, niet met duizenden tegelijk, maar wij hebben een vis-pier opgezocht waar je en een beter zicht, en minder last van al die mensen had. Om toch onze bijdrage te leveren aan de toeristen industrie op Key-West hebben we daarna iets gedronken bij Sloppy Joe en gegeten bij hardrock cafe.
11-november, 567 mijl
Ook vandaag weer de toerist uitgehangen met een toer in een glasbodem boot, dat is een vorm van duiken zonder dat je nat en moe word. We hebben een koraalrif bekeken waar je ontzettend veel gekleurde visjes en koraal kunt zien (op de foto komt dat niet zo over), ook werden we een aantal keer gade geslagen door haaien. Na deze toer een beetje rondgetoerd over de andere key's, hierbij een plekje gevonden waar we lekker prive een beetje konden badderen. In de avond nog wat inkopen gedaan bij K-mart, en hier hebben ze al kassa's zonder kassiere (wat een uitkomst), je scant je eigen produkten, betaald bij een automaat, pakt je wisselgeld en je bonnetje en je kunt gaan. Omdat het voor ons de laatste avond op Key-West is hebben we na het eten nog een korte wandeling over het strand gemaakt.
12-november, 649 mijl
Richting Miami, maar eerst weer meer dan 100 mijl bruggen en eilanden, en natuurlijk kap open en genieten van de laatste zon die we dit jaar nog kunnen krijgen. Omdat op de heenweg de everglades een beetje in het donker gevallen waren zijn we er nog maar even terug geweest om met een gids door de eveerglades te rijden. Het begon al goed, de "trein" was nog maar nauwelijks in beweging of ik had al een lifter op mijn hoofd. Ze zeggen weleens gifgroen, nou dat zou deze kleur kunnen zijn. De everglades zijn niet echt spectaculair, maar zeker wel mooi. Het water stroomt er met een snelheid van minder dan een mijl per dag van noord naar zuid, en bevat honderden levens vormen: vissen, vogels, panters, herten, algen, planten, schildpadden, slangen en natuurlijk alligators. We hadden een beetje pech dat het een warme dag was (ja dat kun je pech noemen), hierdoor zaten de meeste alligators in het water en niet op het droge. Gelukkig wilden aan het einde van de dag er nog wel een paar voor de lens pozeren. Na het donker worden zijn we richting Miami gegaan waar we nog een rondje door de stad hebben gereden en vervolgens een hotel hebben opgezocht. In het hotel bleek dat ik een lichte zonnesteek had opgelopen (hoe kan dat nou), maar met behulp van mijn persoonlijke dokter was ik er zo weer vanaf. Nog een keer lekker gezwommen in het zwembad en daarna naar de hotelkamer om al onze spullen in vier koffers en twee tassen te verpakken.
13-november, 886 mijl
Vroeg er uit, alles weer in de auto, en het bleek dat we juist op tijd vertrokken, het regende en de weersvooruitzichten gaven nog kouder aan (alhoewel minder koud dan waar we nu heen gaan). Met pijn in het hart de auto ingeleverd, en met de schuttle naar het vliegveld. Hier onze laatste dollars opgemaakt aan eten en dingen die we anders toch niet zouden kopen, rondje over het vliegveld gelopen, want we waren erg op tijd, afscheid van elkaar genomen (ja ja bij belangrijke families vliegt iedereen appart) en via een tussenstop naar Amsterdam, waar we zullen moeten afwachten of we worden opgehaald.
14-november
En inderdaad daar stonden de ouders van Anne-Marie, die ons hebben opgehaald. Nog wel twee uurtjes moeten wachten op Anne-Marie, maar dat doe je met liefde.
Einde Vakantie
ps. de eerste 5 dollar voor de volgende vakantie zijn al weer gespaard.