4-oktober
Rustig begonnen vandaag, beetje internetten en vervolgens even naar het ziekenhuis waar Anne-Marie haar aller-laatste co-schap dag had. Nu is ze eindelijk dokter. Een korte rondleiding gehad door de OK, alwaar net een nieuw mens ter wereld werd gehaald. De rest van het ziekenhuis laat ze mij volgende week zien als ze zelf ook vrij is. Ik wilde wat foto's van buiten maken, maar volgens de vriendelijke bewaking moest ik dat eerst aan de directeur vragen, nou dat doen we volgende week ook wel even. Terug naar huis om de palmentuin gelopen, niet erdoor omdat ik ook Anne-Marie's camera bij mij had en de palmentuin een broedplaats is van wat het daglicht niet kan verdragen. Ben er al wel eens doorgekomen, echt een bijzonder park met alleen palmen. We hadden nog een klein regenbuitje gehad, en deze gaf de "waakhond" een heel ander aanzien. 's-Avonds naar een kerkdienst geweest, niet een gewone maar op een soort zolder-zaaltje. Helaas mocht ik van Anne-Marie geen camera meenemen, dus ik zal het moeten omschrijven. Het bingo achtige zaaltje (niet dat ik dat speel) was "sfeervol" verlicht met TL-buisjes, een aantal airco's en ventilatoren zorgden ervoor dat de temperatuur behagelijk bleef waardoor de witte plastic-stoeltjes niet bleven plakken. De oversized luidsprekers zorgden ervoor dat de niet zuiver spelende en zingende band goed vervormd verstaanbaar was. Om mee te kunnen zingen hadden ze een auto-que achtig systeem met behulp van een overhead projector en iemand die de songtexten eroverheen bewoog. Het eerste half uur was muziek in verschillende talen, Nederlands, Engels en Surinaams. Voor de echte preek een aantal huishoudelijke mededelingen over de dienst van zaterdag, zondag, maandag en dinsdag. De echte preek werd gedaan door een gast prediker uit Nederland (afd Utrecht) die oorspronkelijk uit Leeuwarden kwam (wat te horen was) die maatje 2 meter plus had. Eerst werd de kansel professorisch verhoogd, toen kon de man beginnen, waarna elke zin in het surinaams vertaald werd. Het geheel had wel iets weg van een cabaret voorstelling. Mijn gelovige buren maakten zelfs aantekeningen tijdens de preek, en de slotbede was een echt hoogtepunt, de hele horde op zijn knietjes voor de kansel. Na twee uur stonden we weer buiten, ik voelde mij echt een heel ander mens (ik zou jullie wel eens willen zien na twee uur zitten in van die te klein plastic stoeltjes), en zijn ergens buiten Paramaribo iets gaan eten met een van de zusters van het ziekenhuis die ook de kerdienst had bijgewoond.
5-oktober
Uitslapen, beetje gewassen, boodschapjes gedaan, allemaal als voorbereiding op onze vierdaagse rondreis door de jungle, we gaan morgen naar de Raleigh-vallen. Zouden vanavond nog naar een bonte-avond van de zusters gaan (georganiseerd door een vakbond), maar we waren zo lui dat Anne-Marie en ik maar wat zijn gaan eten in de stad.
6-oktober
We zouden om half-zes vertrekken, daar komt nog een Surinaams half-uurtje bij, zodat we om zes uur dan eindelijk in het busje zaten tussen het eten en ijs (voor de koeling) voor de komende vier dagen. Eerst in het donker door Paramaribo om enkele medepassagiers op te halen, heel apart door een verlaten stad die normaal vol is met toeterende en scheurende auto's. Toen het begon te schemeren (ochtend) en we de stad net achter ons hadden heb ik nog maar even een dutje gedaan om weer wakker te worden bij het monument "vliegramp Suriname". We hadden echter zo'n vaart dat er geen tijd was om er even bij stil te staan. Na twee uur rijden, inmiddels in de jungle, hadden we onze eerste koffie-break. Alsof ze voor ons waren ingehuurd, twee mensen in een echte boomstam. Later bleek dat ze er zeker niet voor ons waren, toen ik een foto van de brug wilde maken waar wij overheen zouden gaan, doken de wassende moeders aan de waterkant letterlijk weg voor de camera. In het vervolg eerst even gemeld als ik een foto ging maken en er mensen uit de binnenlanden op zouden komen. Na de break dieper de binnenlanden in, kwamen we over een nieuwe brug, bleek de vorige neergehaald te zijn door de coke-handelaren. Die lieten verderop vliegtuigjes landen, maar om de politie weg te houden hadden ze de brug weg gehaald. Om de vliegtuigjes te kunnen laten landen op de weg hadden ze ook maar even aan beide kanten van de weg het oerwoud weg gebrand, dit was om te dienen als landings licht of gewoon voor meer ruimte. Op dit moment is er ook een "klein" probleempje aan de zuidgrens met een 400 coke-rebellen, maar niemand die zich er echt druk om maakt. Onderweg nog een aantal pauzes gehouden, en het leuke is dat ze speciaal voor de toeristen ervoor gezorgd hebben dat er dierentuin-geluiden klonken op de plaatsen waar wij stopten. Na zes uur rijden tot hier en niet verder met de auto, al zijn er auto's die dat wel doen. Na een heerlijke maaltijd met zijn allen en het eten in een wankel bootje, zelf had ik een kratje fris en wat pompelmoenen (grapfruit) onder mijn voeten. Het is net als in een natuurfilm, maar dan in 3D, een brede traag stromende watermassa met op de oevers een ondoordringbaar oerwoud. De rivier was niet geheel ongevaarlijk, de bootsman had een assistent voorop, die hem moest helpen om de stenen onderwater te ontwijken. Ook moesten we een aantal zandbanken overwinnen, in het ergste geval moest iedereen de boot uit om te tillen en te duwen. Het water was overigens heerlijk, 25 graden of meer. Halverwege wilde de motor niet meer starten na het tanken, maar na een kwartier prutsen had de bootsman hem weer aan de praat. Uiteindelijk na bijna vier uur varen waren we in ons kamp voor de komende dagen. Direct na aankomst nog een beetje gezwommen tussen de tropische vissen die nieuwsgierig om ons heen zwommen, of juist wegzwommen als we te dicht in de buurt kwamen. Na het eten heerlijk kunnen genieten van de miljoenen sterren, zelfs de nevel van de melkweg was zichtbaar, iets wat ik in Nederland al jaren niet meer gezien heb.
Dat de rimboe ook zo zijn negatieve kanten heeft blijkt wel uit het feit dat onze reisleider een dokter nodig had voor een dik been. Voor de eerste zorg waren er drie geneeskunde-studenten en een net afgestudeerde geneeskunde-student, maar voor een advies van een echte dokter is men bijna een uur bezig geweest om via een radio-verbinding er een aan de lijn te krijgen, maar helaas door storing en onbegrip is dit niet gelukt.
7-oktober
Alweer vroeg op, 5 minuten met de boot en hup het oerwoud in, te voet. Met als doel om de Voltzberg te beklimmen, een 240 meter hoge granieten puist, vanwaar je een prima uitzicht hebt over het oerwoud. alleen om er te komen moeten we nog even drie en een half uur door het oerwoud lopen. Je hebt er heel veel verschillende planten, helaas viel het aantal dieren een beetje tegen, een paar hagedissen en een aantal vlinders (wel hele mooie). De poema's, slangen en apen die ze ons beloofd hadden hebben we niet gezien. Het laatste deel naar de top was echt zwaar en had iets weg van bergbeklimmen, soms steil omhoog. Als je denkt dat het eenzaam is aan de top, dan heb je het mis, buiten de helft van de groep die de top heeft gehaald (de andere helft is lager blijven steken) wemelt het er van de hagedissen. Het uitzicht over het oerwoud compenseert de zware klim volledig. Nu kunnen we aan de drie en half uur durende terugreis beginnen, die langer leek dan de heenweg. Een van onze gidsen heeft de hele tocht en klim gewoon op badslippers gelopen (en hij wilde graag op het internet). Op de terug weg heb ik in een kreekje nog echte kleine "goudvisjes" gezien, ze waren in elk geval rood met zwart. Een van de mensen die meewas kon aan het einde van de tocht zijn bloesje uitwringen, nog nooit zo gezien. Voor de verkoeling was het zwemmen in de rivier aan het einde van de voettocht. 's-Avonds op kaaimannen-jacht (men beweert die gezien te hebben), het enige wat wij hebben gezien waren gewoon kikkers, maar dan wel grote. Later in de nacht hebben Anne-Marie en ik de sterrenhemmel eens bestudeert vanaf de start en landingsbaan van het bijbehorende vliegveld.
8-oktober
Iets later vroeg op. Als eerste maar eens op hagedissen jacht (met camera). Na het ontbijt weer vijf minuten met de boot stroomopwaarts om aan de anderekant van de rivier gedumpt te worden, nu echter maar drie kwartier door het oerwoud om uit te komen bij de Moeder-watervallen. Hier mochten we echter niet zwemmen omdat er sidder-aalen in het water zaten, en ik heb er een gezien. Tevens werd er door een van de gidsen een piranja achtige vis uit het water gehaald. Terug op de plek waar we met de boot weer opgehaald werden was er een prima uitzicht richting ons kamp. Later op de middag een wandeling gemaakt over het vliegveld, vooral de met bladerdak overdekte open wachtruimte met een olielampje op tafel sprak wel aan. Voor het eten hebben we nog een partijtje volleybal gespeeld tegen de lokale bevolking, verloren. Toen we terug liepen om te gaan eten werden we toch nog beloond, een hele horde aapjes had zich verzameld in het kamp. Na het eten werden we nog getrakteerd op een optreden van de lokaal erg populaire band "de Raleigh-boy's".
9-oktober
Weer vroeg op, alle spullen inpakken, ontbijten en weer in de boot. Voor 9 uur zatten we op het water, ook hier gold weer dat de terugweg langer leek dan de heenweg, ondanks dat we het in een halfuurtje minder hebben gedaan. Aan land gekomen bij de auto eerst weer lekker gegeten en toen weer voor 5 uur de auto in. De wegen missen soms een stukje, maar met wat balken en een vat lost men dat ook wel weer op. Voordat we de Rimboe definitief zouden verlaten hebben we nog wat gedronken in een bar-dancing, de bar-dame is overdag lerares voor de groepen 1 tot en met 3. De dancing sluit dagelijks om middernacht (00:00) omdat de stroom leverancier dan de stekker er uit trekt, ze krijgen maar een halve dag stroom. Het heren-toilet was zeer discreet.
Even over zessen waren we thuis, en konden we direkt bij de verhuurster van ons appartement aan tafel aanschuiven, zij had namenlijk voor ons gekookt.
10-oktober
Een rustig dagje, beetje cheques verzilveren, website bijwerken, de was doen, internetten en plannen maken voor de komende dagen. Anne-Marie twee ton zakgeld gegeven, en nog vind ze het te weinig voor de komende dagen. 's-Avonds nog een Surinaamse collega van Anne-Marie te eten gehad.