1-november, 5256 mijl
Na de halloween party opnieuw onze koffers inpakken, drie uurtjes slapen, met de taxi naar het Amtrak station in San francisco (waar geen trein kan komen), met de bus naar Emmeryville, en daar op een nieuwe trein naar LA (=Los Angeles, sorry mijn moeder leest mee). In tegenstelling tot de luxe van de trein, viel de omgeving tegen, een beetje look-a-like Holland met landbouw, boomgaarden en bonte koeien. De laatste 100 mijl moesten we per bus afleggen, hup de avondspits van LA in. In LA hadden we iets meer dan een uur (wat een relexte vakantie), genoeg om op een "Mexicaanse" markt even lekker te eten. Na het eten met de trein richting Chicago, helaas het eerste gedeelte in het donker. De lage snelheid en de vele bochten die de trein moest nemen doen vermoeden dat we weer een heel mooi bergachtig gebied gemist hebben. De trein ging net zuidelijk langs de Grand Canyon.
2-november, 6298 mijl
Bij de zonsopgang bleek dat we inderdaad wat bergen waren gepasseerd, maar ondanks dat het nu wat minder spektaculair is, is het niet minder mooi. Ook hier zijn weer elke vijf minuten anders en is het onmogelijk om alles te laten zien (een, twee, drie, vier, vijf). Onderweg nog een aantal kuddes paarden gezien, het zouden wilde kunnen zijn. In Galup (New Mexico) werd de trein voorzien van een native American (wij zouden zeggen: een Indiaan) gids die ons een deel van de Indianen geschiedenis uit dit gebied heeft bij gebracht. Om het geheel wat levendiger te maken speelde hij een aantal keren op een fluit, om dit geluid door de trein te krijgen moest er een technisch hoogstandje uitgehaald worden. In Albuquerque NM mocht de lokale middenstand zich op de trein storten, daar hadden we ruim een uur om even de benen te strekken. Wij hebben van deze gelegenheid maar even gebruik gemaakt en een stukje Route 66 afgelegd, te voet. Dat amerika het soms voor de gehandicapten ook gemakkelijk probeert te maken kan soms wel een te ver gaan, zo zijn in de trein de waarschuwingen "pas op voor het afstapje" voorzien van braile, alleen lullig dat dat bordje dan al halverwege het afstapje hangt. In Albuquerque werd deze zelfde groep blinden, middels braile, verteld waar zij hun fiets neer konden zetten?!? Deze reis hadden we ook een paar vracht-wagons achter ons hangen, waardoor we maar liefst vier locomotieven nodig hadden.
3-november, 7494 mijl
Wakker worden in Kansas City (MO), het was echter zo koud en triest buiten dat ik nog maar een paar uurtjes heb geslapen. We zitten dus al weer behoorlijk in het noorden, bomen met afgevallen bladeren, mensen met dikke jassen, brrr, gelukkig gaan we vanavond alweer naar het zuiden, maar eerst nog even langs Chicago. Buiten was dus niet zoveel te beleven, de Mississippi-rivier en af toe een museumstuk en dat was het wel zo ongeveer. Van de vier uur die wij zouden hebben in Chicago, is al een half uur verloren gegaan omdat men niet over het juiste gereedschap beschikte om de goederen treinen achter ons te ontkoppelen. Toen we uiteindelijk buiten het station stonden was het inmiddels donker, dit was weer een andere kijk op de Sears Tower. We hebben toch maar besloten om een klim te wagen, en dat hadden we beter niet kunnen doen, eenmaal boven kwamen we er achter dat het uitzicht net iets meer dan een kilometer was i.p.v. de 100 die beneden was beloofd, en dat voor $10 pp. Ook bizar was dat het inleidende filmpje begon met het geluid van een groot vliegtuig dat over kwam. Het donker en de mist geven een ander beeld van de stad en de omgeving dan je zou verwachten. Om 8 uur eindelijk in de trein terug naar de warmte, richting New Orleans. Zie routekaart.
4-november, 8451 mijl
De dag begon in Memphis, waar de trein stopte naast de parkeerplaats van de politie (of iemand moet getipt hebben dat ik in de trein zat). Verder onderweg passeerden we de restanten van een trein ongelukje, welke weer iets verteld over het onderhoud van de rails in Amerika. Op dit moment wordt het steeds natter om ons heen, we rijden de zogenaamde swamp's binnen, en volgens een van onze medereizigers zou je hier ook aligators moeten kunnen zien. In New Orleans een gezellig klein normaal hotel gevonden op de hoek van het french quarter. Uiteraard 's-avonds naar bourbonstreet waar in elke kroeg wel een band speelde. Vanaf de balkons had men een nieuw fenomeen bedacht, elke passeerende vrouw die "iets" liet zien werd bedolven onder een stapel goedkope kraaltjes.